Þessi sýning er tileinkuð litlum dreng sem sótti sér koll, vafði yfir hann laki og stakk höfði sínu inn undir kollinn
– skapaði sér rými, næði, sinn eigin heim –
milli fóta stólsins, innan veggja laksins.
Á meðan á sýningunni stóð var Deiglan rými fyrir hugsanir.