Ef einhver myndi segja að Sigríður og Jóhann væru venjuleg. Þau væru venjuleg hjón sem byggju í venjulegu húsi í venjulegu hverfi, væru hversdagsleg í útliti og hefðu alþýðlegar skoðanir á lífinu og tilverunni. Að þau lifðu frekar átakalitlu lífi og berðust ekki mikið á í samfélaginu.
Ef einhver myndi segja það þá myndu þau samþykkja það.
Að líf þeirra væri mótað í form sem hvorki er óreglulegt eða spennandi. Líf sem er fyrirsjáanlegt og fátæklegt, næstum leiðinlegt.
Þá myndu þau samþykkja það.
Ekkert í lífi þeirra kemur þeim sem þekkja þau á óvart, þeim sem berja þau augum eða umgangast þau. Dagarnir líða, verða að mánuðum, að árum. Líf þeirra mótast af ást á hvort öðru, mótast af vinnu þeirra, af samfélaginu og vinum. Þau myndu samþykkja að þau væru venjuleg og hversdagsleg, jafnvel gamaldags hjón, þó þau séu ekki gömul að árum.
En mitt í þessu hversdagslega lífi lifa þau lífi sem enginn þekkir og enginn sér og enginn myndi segja að væri óspennandi eða reglulegt og fyrirsjáanlegt, hvað þá fátæklegt, átakalítið og leiðinlegt.
Þau vita það og samþykkja því allt sem sagt er um líf þeirra að öðru leyti.
Sigríður gengur um götur bæjarins, vorið hefur sigrað veturinn í stríði árstíðanna og sólin skín á andlit hennar. Hún stendur fyrir framan verslun og horfir á svartan kjól. Hún hefur horft á þennan kjól áður, komið nokkrum sinnum að búðinni til að horfa á kjólinn. Kannski langar hana í hann, kannski langar hana bara að horfa á hann. Hún veit í það minnsta að hún kaupir hann ekki.
Ef hann væri á líkama hennar myndi einhver segja að hún væri glæsileg, hann myndi falla vel að grönnum líkama hennar, að ljósu hárinu og andliti hennar sem geymdi sennilega fallegt bros ef hún hefði þessa flík á sér.
Hún gengur hugsi frá búðinni, gengur heim með kjól í minni sínu.
Jóhann er heima þegar hún gengur inní íbúðina, hún heilsar honum, kyssir hann á kinnina einsog alltaf þegar þau hittast. Hún veit að hann vill ekki tala um vinnuna þegar hann kemur heim frá henni, veit að hann vill bara sitja í stóra leðurstólnum sínum og hvíla sig. Hún virðir hann fyrir sér. Horfir á grannan líkama hans kúra letilega í stólnum, horfir á björt augu hans hverfa fyrir þungum augnlokunum.
Hún eldar mat og ber á borð í litla eldhúsinu. Jóhann sefur og þögnin leggur á borð með henni. Það er langt síðan hún vandist þögninni, gerði þögnina að vini sem hún getur leitað til, talað við þegar enginn er til að hlusta.
Jóhann segir hún, maturinn er tilbúinn. Viltu ekki fá þér að borða með mér.
Hann vaknar og stendur rólega upp úr stólnum, fær sér sæti við hliðina á henni og borðar af hvítum diski. Þau sitja saman og borða. Látleysi og þögn sitja við borðið, sitja þar einsog þau við borðið.
Jóhann segir Sigríður og brosir, við höfum ekki ná sambandi lengi.
Nei ég veit það.
Við ættum að athuga það.
Það er kominn tími á það svarar hann og tekur um hönd hennar.
Þú veist að við megum ekki tapa þessu.
Ég veit það segir hann.
Eftir matinn temprar Sigríður ljósin í stofunni, þau fá sér sæti, hann í leðurstólnum og hún í sófa á móti honum.
Jæja segir hann, nú skulum við loka augunum.
Sigríður og Jóhann loka augunum, þau sitja í rökkrinu og bíða því sem koma skal.
Tíminn þreifar á þeim þar sem þau sitja, verður að mínútum að klukkutímum.
Loks opnar Jóhann augun, horfir á Sigríði sitja með lokuð augun í sófanum fyrir framan sig. Þetta er ótrúlegt segir hann.
Já þetta er ótrúlegt Jóhann segir hún og opnar augun.
Hvernig heldur þú að við upplifum þetta Sigríður. Hann bíður ekki eftir svari. Þau höfðu svo oft rætt þetta, hann veit að hún hefur ekki meiri hugmynd um það en hann.
Þetta er eitthvað sem ég held að fáir eigi kost á að upplifa heldur hann áfram.
Það held ég líka Jóhann, þetta eru tengsl, einhverskonar tengsl, það skiptir í rauninni ekki máli hvernig þetta gerist, það sem skiptir máli er að við glötum þessu ekki, þetta eru eiginleikar sem ég held að fáum sé gefið.
Við megum ekki nota þessi tengsl gegn hvort öðru hafði Jóhann sagt þegar þetta gerðist fyrst, þegar þau náðu fyrst sambandi. Hétu hvort öðru að láta þetta ekki hafa áhrif á hvort annað, tilfinningar til hvors annars.
Kannski er það samfélagið sem orsakar það sem við upplifum, sem við sjáum í tengslunum, kannski þörf fyrir hinu óvænta, kannski óskhyggjan. Ég held að við ættum ekki að reyna að skilgreina þetta.
Ég er sammála því segir Jóhann og brosir.
Þau sitja í stofunni, sitja róleg og afslöppuð meðan kvöldið mjakar sér í átt til nætur.
Við skulum fara að sofa segir hann hljóðlega, stendur upp og gengur inn á baðherbergið. Sigríður gengur á eftir honum, stendur í dyragættinni meðan hann tekur sig til fyrir svefninn.
Jóhann segir hún, við þurfum ekki að hafa áhyggjur af þessu, er það.
Nei Sigríður svarar hann, við erum búin að upplifa þetta síðan samband okkar hófst og aldrei hefur neitt gerst, ég held að við þurfum ekki að óróa okkur á þessu.
Mér finnst samt, heldur Sigríður áfram, mér finnst við upplifa allt aðra hluti en áður, ég held að þetta sé að breytast Jóhann.
Kalt rúmið tekur við þeim, þau vefja líkömum sínum saman, finna hita hvors annars, finna nærveru hvors annars í köldu rúminu.
Þau finna líka fyrir nærveru svefnsins í köldu rúminu, í nóttinni. Þau sofna í nótt sem líður hljóðlaust inní hugsanir þeirra, inní sálir þeirra.
Dagurinn vekur með vorið við hlið sér, vekur Sigríði og Jóhann, kitlar þau með birtu sinni sem þrýstir sér inn um glugga svefnherbergisins. Þau vakna og lífið kallar á þau, fyrir utan. Þessi nýskapaði dagur er bara einn dagurinn enn í lífi þeirra.
Sigríður kveður Jóhann, hún á frí frá vinnu í dag, frá starfi sínu í bókabúðinni. Hún veit að lífið í bókabúðinni er ekki spennandi. En hún vill ekki prófa annað starf, finnst það ekki taka sig, kann ekkert annað.
Ætlar að eyða lífi sínu í bókabúðinni, eins lengi og hún hefur heilsu til. Þekkir þennan heim, bókaheiminn svo vel, situr og les þegar lítið er að gera. Les reyfara, ástarsögur og spennusögur. Gjóar stundum augunum í átt að fræðiritunum en les þau ekki. Þau snúast ekki um tilfinningar, vill finna tilfinningar, vill lesa um líf fólks, finna það í sínum heimi, taka líf þeirra inní sitt líf.
Jóhann er ekki að hugsa um samband þeirra Sigríðar, hann veit að það er sérstakt. Að þau skuli upplifa það sama finnst honum undarlegt. En ekki síður spennandi. Fundið fyrir spennunni sem fylgir því að detta inní líf þeirra á öðrum forsendum, á öðrum stöðum, stöðum sem þau hafa aldrei augum litið. Líf sem virðist búa yfir meiri spennu, meiri krafti en þeirra raunverulega líf. Hann veit þetta og hugsar ekki mikið um það.
En Sigríður er að hugsa um samband þeirra, hún finnur fyrir einkennilegri spennu innra með sér, langar helst að sækja Jóhann og fara með hann heim, setja hann í leðurstólinn og tengjast honum. Hún veit að þau upplifa ekki sömu aðstæður nú og áður fyrr þegar þau setjast á móti hvort öðru. Hún er ekki hrædd við það, skilur samt að það hljóta að vera ástæður fyrir því.
Hún getur ekki að því gert að hugsa um sambandið, finnur tímapunkt í lífi þeirra, veit ekki hvað það þýðir. Hún sest í sófann, horfir á auðan leðurstólinn fyrir framan sig. Situr þar þangað til útidyrnar opnast og Jóhann gengur inn, horfir á hann setjast í stólinn.
Sigríður gerir það sama og alltaf, tekur til mat handa honum, handa sér. Þau eru þögul einsog alltaf þegar hann kemur heim úr vinnunni. Hann sofnar og hún vekur hann þegar maturinn er framreiddur á litla eldhúsborðið. Þau borða einsog alla aðra daga í þögn, í kyrrð og ást.
Hefurðu hugsað um tengslin í gær spyr hún og brosir. Hann kyngir matnum og svarar henni rólega.
Nei Sigríður, það hef ég ekki gert, hefur þú gert það.
Kannski svarar hún, mig langar að við náum sambandi aftur í kvöld, á hverju kvöldi einsog við gerðum áður.
Við getum gert það segir hann og brosir, við getum gert það eftir matinn.
Já eftir matinn, hún brosir enn.
Þau ganga frá afgöngum, vaska upp og fá sér sæti í stofunni, hann í stólinn, hún í sófann. Loka augunum.
Klukkutímar líða þar til Sigríður stendur upp úr sófanum, Jóhann stendur líka upp, þau ræða ekki sambandið, tengslin.
Ganga til náða og sofna í örmum hvors annars.
til baka
