Sigríður er með svarta vængi, hún hefði kosið að þeir væru hvítir en svartir eru þeir. Að mati Sigríðar hefðu hvítir vængir getað táknað hreinleika eða frið, eitthvað fallegt, en svarti liturinn, hann getur bara táknað eitthvað slæmt, myrkur eða dauða. Hún er ekki hrædd við vængina, þeir eru orðnir hluti af henni. Hún meðtekur þá einsog þeir hafi alltaf verið á bakinu á henni. Ekki einsog þeir hefðu byrjað að vaxa út úr líkama hennar á miðjum aldri.
Þegar hún fann fyrst fyrir þeim varð hún hrædd, pínulitlir hnúðar á bakinu, hnúðar sem stækkuðu hratt. Hún reyndi að fela þá, lét engan vita að þessu, vissi ekki sjálf hvað þetta var. Pantaði tíma hjá heimilislækninum en hætti við að hitta hann, vildi ekki verða eitthvert viðundur í læknavísindum. Vildi ekki verða tilraunadýr, eða jafnvel sirkusatriði í læknaheiminum. Ákvað að bíða og sjá hvert stefndi.
Þeir stækkuðu fljótt. Þau voru mörg kvöldin sem hún sat og fylgdist með þeim vaxa, sat við eldtungur hundrað kerta perunnar í rauða borðlampanum í hjónaherberginu. Sat og horfði á vængina vaxa. Sá fjaðrirnar myndast og fyrr en varði voru þeir fullskapaðir, stórir og sterklegir.
Jóhann hafði líka orðið hræddur þegar hann sá hnúðana, og ekki síður þegar þeir fóru að taka á sig lögun vængja. Og þá fannst honum svarti liturinn óhugnalegur.
Þú ert að verða einsog hrafn sagði hann þegar fjaðrirnar komu. Farðu og láttu taka þetta af þér, það er ekki sjón að sjá þig með þetta á bakinu.
En Sigríður vildi það ekki, hún sneið til fatnað handa sér, ýmisskonar treyjur og blússur með götum fyrir vængina.
Af hverju getur fólk ekki tekið mér einsog ég er Jóhann hafði hún spurt. Oft hafði hún spurt og alltaf svaraði hann.
Af því að það er engin manneskja með vængi Sigríður. Það eru bara fuglar sem eru með vængi.
Sigríði finnst hún ekki fráhrindandi með vængina, síður en svo, hún lítur frekar á þá sem svolítið spennandi hluta af sjálfri sér, alla vega er hún öðruvísi en aðrir. Það er þó altént nokkuð hugsar hún. Hún eyðir miklum tíma í að þrífa þá, ber dýrar olíur á fjaðrirnar svo að þær glansi.
Stundum þegar Jóhann er ekki heima stendur hún fyrir framan stóran spegil á holinu í litlu íbúðinni þeirra og horfir á sig.
Það gerir hún núna. Hann er ekki heima og hún stendur fyrir framan spegilinn. Hún ætlar að reyna að hreyfa vængina, ætlar að sjá hvort hún geti stjórnað þeim, veit að þeir hafa hreyfst. Eina nóttina hafði Jóhann vaknað upp við þá, þegar þeir sperrtu sig upp.
En þá var Sigríður sofandi og réði engu um það.
Hún horfir á sig í speglinum, veit ekki alveg hvernig hún á að gera þetta, hreyfa þá.. Veit að hendurnar hreyfast bara ósjálfrátt, en vængirnir, það er annað mál. Hún setur á sig kryppu, reigir höfuðið upp. Hugsar um vængina og reynir að bera sig einsog fugl í flugtaki.
Það fer skjálfti um líkama hennar þegar vængirnir byrja að hreyfast. Sigríður horfir dolfallin á þá bera við loftið í holinu. Þeir eru svo stórir hugsar hún, svo fallegir, horfir á þá hreyfast upp og niður, horfir á risastórt vænghafið. Hún setur hendurnar upp með þeim og hreyfir þá ótt og títt. Blakar þeim einsog fugl.
Spegilmyndin sýnir henni hvernig hún lyftist upp frá gólfinu. Fæturnir nema ekki við gólfið.
Guð minn góður hugsar hún, ég get flogið, ég get flogið. Hún hefur fullkomið vald yfir vængjunum. Þeir hreyfast jafn ósjálfrátt og hendur hennar. Hún hægir á þeim og fæturnir snerta gólfið aftur.
Hún kemur sér fyrir við stóra stofugluggann, glugga sem hægt er að opna upp á gátt, sem hún kemst hæglega út um. Heyrir ískrið í honum þegar hún opnar hann, finnur ferskt haustloftið leika um sig. Hún veit að það er ekki hátt niður á grasið fyrir neðan sig en samt myndi það örugglega nægja henni til að hefja sig til flugs.
Hún starir á himininn, starir á skýin sem virðast svo nálægt henni. Núna þegar hún veit að hún getur flogið. Það er langt síðan hún fór út síðast, hætti að fara út þegar vængirnir fóru að stækka. Það var ekki hennar ákvörðun, Jóhann hafði sagt að það væri best að hún héldi sig innandyra. Var hræddur við að fólk myndi veitast að henni, gera grín að vængjunum, að henni, að honum.
Núna þyrfti hún ekki að hafa áhyggjur af því að fólk sæi hana. Ekki ef hún hæfi sig á loft, hátt upp í himininn, langt frá fólki.
Núna þegar hún getur flogið.
Hún horfir á manneskjur ganga fram hjá húsinu.
Af hverju geta þessar manneskjur ekki tekið mér einsog ég er hugsar hún, veit að hún er öðruvísi en það ætti ekki að vera aðalatriðið. Hún hugsar enn einsog áður, talar einsog áður, hefur sömu tilfinningar og áður.
Veit um grimmdina sem býr í fólki, veit að hún fengi þessa grimmd inní huga sinn ef hún sýndi sig. Grimmdin myndi setjast utan á fallegu vængina hennar.
Dagurinn líður í huga Sigríðar, líður meðan hún hugsar um sig og Jóhann, um tilverurétt sinn meðal fólks.
Hugsanir hennar flögra burt þegar útidyrnar opnast og Jóhann gengur inní litlu íbúðina.
Hún virðir hann fyrir sér, skapar á hann vængi, sér hann fyrir sér með svarta vængi. Sér þau fljúga saman um sólríkan himinn. Finnur hitann af sólinni setjast á líkamann þar sem hún flýgur með honum, með hann við hlið sér. Burt frá jörðinni, burt frá inniveru sinni. Langt í burtu frá afskiptum annara, óskar þess að hann fái líka vængi. Óskar þess að hann sætti sig við vængina.
En hann er ekki með vængi, hann stendur fyrir framan hana og horfir á hana.
Sigríður segir hann og ræskir sig, ég hef verið að hugsa um þig í dag. Þú veist að svona getur þetta ekki gengið lengur, við verðum að gera eitthvað í okkar málum.
Hún greinir uppgjör í orðum hans, nú er stundin runnin upp, nú á hún að gera eitthvað í sínum málum. Hún er ánægð að hann skuli tala um þetta sem þeirra mál en ekki bara hennar.
Skilurðu hvað ég er að tala um Sigríður, ég get ekki horft upp á konuna mína breytast í fugl, einsog ekkert sé sjálfsagðara, þú skilur það, er það ekki.
Jóhann, ég er ekki að breytast í fugl þótt ég sé komin með vængi. Getum við ekki bara litið á vængina sem hluta af mér og horft fram hjá því að ég sé ekki einsog annað fólk í útliti.
Ég get það ekki segir hann og lítur á hana. Ég meina, það er hörmung að horfa á þig, mér líður illa að horfa á þig, horfa á þessa svörtu vængi þína. Ég veit ekki hvort ég get elskað þig þegar þú lítur svona út, ég finn allavega ekki fyrir ást á þér núna.
Sigríði bregður. Jóhann ég er enn sama Sigríður og áður. Það eina sem hefur gerst er að ég er komin með vængi. Ef þú hefur elskað mig áður en ég fékk vængina þá finnst mér skrítið að það skuli breytast vegna þeirra. Ef ég get sætt mig við þá, af hverju getur þú það ekki, þeir eru á mér en ekki þér.
Viltu að ég sætti mig við þetta, gangi með þér út á meðal fólks og horfi fram hjá því hvernig þú lítur út. Ég get það ekki.
Hvað viltu að ég geri Jóhann.
Ég vil að þú látir taka þá af þér. Það er hægt að taka þá af með skurðaðgerð. Ég er búinn að tala við lækni. Hann vill að þú komir á morgun, vill skoða þig. Þú átt pantaðan tíma. Ég skal koma með þér ef þú vilt.
Jóhann ég get flogið, ég prófaði það áðan.
Þú ferð á morgun og hittir lækninn, síðan læturðu taka vængina af þér og við gleymum þessu. Við skulum ekki ræða þetta frekar.
Jóhann sest þögull við eldhúsborðið, situr þögull og borðar, sér ekki tilgang með því að ræða þetta frekar, gengur til náða í þögn.
Kvöld haustsins bankar á glugga íbúðarinnar. Þögn og hugsanir Jóhanns og Sigríðar sveima. Í íbúð þagnar og hugsana. Sigríður situr í stofunni, ein með hugsunum, ein með orð Jóhanns í sálinni.
Hún gengur að stóra glugganum í stofunni, heyrir sama ýskrið í glugganum og áður um daginn. Hún horfir út í myrkrið.
Ég verð að fljúga hugsar hún. Verð að finna vængina mína þenjast út í náttmyrkrið, bera mig á ókunnar slóðir.
Stígur varlega upp í gluggasylluna og baðar út vængjunum. Finnur kraftinn, lífið streyma um æðar sér. Varpar sér varlega, en þó með eins miklum mætti og hún getur út í nóttina. Það tekur hana smástund að samstilla líkamann, en hún flýgur, flýgur hátt. Flýgur glöð út í myrka haustnóttina, finnur frelsið streyma um líkaman, finnur hvernig líkaminn tárast af gleði, innra.
Svartur sjórinn heillar, hún flýgur lágt yfir honum, speglast í honum, æðir áfram á haffletinum, dáist að sýninni. Hún flýgur með svörtum vængjum þangað til birta haustmorgunsins varpar birtu sinni á vængina, þá flýgur hún heim, flýgur inn um gluggann, ljúflega án átaka, næstum fallega. Flýgur inn og varpar mæðinni. Hún finnur að hún er fullnægð, andi hennar svífur enn þarna úti, án vængja, án líkama.
Jóhann vaknar án konu sinnar, í rúminu, sér að hún hefur ekki legið þar um nóttina. Hann gengur fram úr svefnherberginu, fram á holið, þar sem hún stendur, sér svitann á líkama hennar, sér hvernig hann iðar, sér spegilmynd hennar brosa.
Tíminn hjá lækninum er klukkan níu Sigríður, við skulum ekki vera of sein. Hann leggur áherslu á orðin.
Sigríður heyrir hvernig þau hljóma einsog hennar eigin, einsog orð hans séu það sem hún vill segja, að orð hans séu hennar.
Við verðum ekki of sein segir hún lágt.
Sigríður finnur togstreitu í líkama sínum, í hugsun sinni, veit að hún hefur ekki val, gerir það sem hann segir henni að gera, treystir ekki sjálfri sér, treystir ekki eigin gjörðum fyrir velferð sinni.
Fólk starir á hana, það starir á hana á bílastæðinu, fyrir framan húsið þeirra, á biðstofu læknisins, jafnvel læknirinn starir meðan hann ræðir við þau. Hún heyrir Jóhann tala. Sigríður er ekki hjá þeim, ekki með þeim. Andi hennar er enn á flugi, hann flýgur yfir borg, yfir hæðir, yfir endalausa fegurð náttúrunnar. Drekkur í sig líf jarðarinnar, finnur sætt bragð af lífskrafti jarðarinnar.
Hún hlustar á orð þeirra, veit hvað á að gerast, veit að vængirnir verða teknir af. Gengur með lækninum inní hvítmálað herbergi, leggst þar einsog henni er sagt að gera. Liggur og bíður þess sem koma skal.
Dagurinn líður, haustið herðir og nóttin flögrar í hvítmálaða herberginu. Sigríður liggur og bíður, veit ekki hvort líkaminn í rúminu sefur. Andi hennar er úti, flýgur í nóttinni í áköfum vængjaslætti.
Jóhann fylgir konu sinni að skurðarherberginu, talar við hana, segir henni að allt verði í lagi, að nú verði hún einsog áður. Hann horfir á eftir henni inn, horfir á vængjaða konu sína leggjast á skurðarborð, sér blik skurðarhnífsins.
Sigríður flýgur þöndum vængjum, hún veit að sársaukinn í líkama hennar kemur frá hvítmálaða herberginu, finnur hvernig lífið er plokkað úr henni, skorið úr henni. Hún verður að lækka flugið, finnur til, sest á engi, grænt víðáttumikið engi. Leggst þar, finnur hvernig lífið fjarar út á engið, sér það liggja allt í kringum sig, lífið.
til baka
