Jóhann og Sigríður sitja í grænmálaðri stofu í litlu íbúðinni sinni. Úti er myrkur, innan skamms ganga þau til hvílu, innan skamms mun svefninn þrýstast út í andardrætti þeirra. Sigríður situr í tveggja sæta sófanum. Þrír, tveir, einn, hafði Jóhann sagt að sófasettið skyldi vera þegar þau keyptu það, og leður, það var engin spurning. Núna í birtunni frá lampanum með rauða skerminum, situr hún og horfir á stóru rúðuna í stofuglugganum. Hún veltir fyrir sér hvað hann myndi segja ef hún segði honum hvað hún sæi
Eitt ár er liðið frá því að þau fluttu inní íbúðina. Hún minnist fyrsta kvöldsins, þar sem hún sat á sama stað og núna, í tveggja sæta sófanum, sat og horfði á rúðuna í stofuglugganum, sat og starði. Í rúðinni sá hún konu, í hvítum dragsíðum kjól, hún hafði litast um í stofunni, leitað af sér allan grun. Það var engin kona í stofunni, engin kona sem gat speglast í glugganum.
Og núna langar hana að segja Jóhanni frá henni, segja honum frá fegurð hennar, frá fallega kjólnum hennar, hvítu húðinni og skartgripunum gylltu sem hún ber.
Jæja Sigríður mín segir Jóhann og stendur upp úr þriggja sæta sófanum, ætli sé ekki best að fara að leggja sig.
Hún horfir á hann.
Jóhann segir hún, ég þarf að segja þér svolítið.
Hvað er það Sigríður mín spyr hann og gengur til hennar.
Ég veit ekki hvernig ég á að byrja segir hún óörugg, það er varðandi rúðuna í stofuglugganum, stóru rúðuna.
Já segir Jóhann, hvað með hana.
Jú það er þannig að ég sé konu í henni, það er að segja ef ég sit hér í tveggja sæta sófanum, hvergi annars staðar.
Hann fær sér sæti við hliðina á henni.
Elsku Sigríður mín, mikið er ég feginn að heyra þetta, ég sé líka þessa konu. Ég hef stundum setið hérna í tveggja sæta sófanum og horft á hana, ég hef ekki þorað að nefna þetta við þig, ég forðast yfirleitt að sitja hérna.
Þau horfa á konuna saman í tveggja sæta sófanum.
Hver ætli þetta sé spyr hún.
Ég veit það ekki segir hann og stendur upp, en eitt veit ég.
Við verðum að færa tveggja sæta sófann svo að við sjáum ekki gluggann frá honum.
til baka
