Tárin eru hætt að renna niður kinnar Sigríðar. Þau koma bara ekki, þótt hún reyni, reyni svo sannarlega að gráta. Hún vill gráta af reiði, gráta af gremju og vonbrigðum, gráta. En hún er búin með tárin, það eru engin eftir. Hún hatar hlutskipti sitt. Spegillinn fyrir framan hana lýgur ekki, hans vegna ættu að koma tár. Hún horfir á andlit sitt, trúir ekki að slíkt sé lagt á eina manneskju.
Ég er ljót öskrar hún á spegilmyndina, ég er ljót.
Þetta er eini spegillinn í íbúðinni, eini sem eftir er, hinir speglar heimilisins eru í hrúgu á ganginum. Mynda fjall sem glampar á í ljósgeislum loftljóssins á ganginum. Eru brot af andliti sem eitt sinn horfði.
Útidyr heimilisins opnast.
Sigríður ertu heima spyr Jóhann um leið og hann gengur inní spegilherbergið.
Hún svarar ekki.
Af hverju siturðu þarna fyrir framan spegilinn Sigríður mín, hvað er nú hlaupið í þig. Hann kemur auga á speglafjallið á ganginum.
Ekki segja mér að þú sért aftur orðin ljót, hann andvarpar.
Þú getur ekki neitað því segir hún, líttu bara á mig, finnst þér ég kannski falleg, hún grettir sig, grettir sig framan í hann.
Ég er ljót.
Þú ert kannski ekki falleg þegar þú grettir þig svona Sigríður, en annars ertu falleg kona, það veistu.
Þetta segirðu bara til að mér líði betur.
Sigríður mín, hvað gerðum við síðast þegar þú varðst ljót, manstu það. Hún lítur skömmustulega undan augum hans.
Ég man það segir hún.
Er þessi spegill sá eini sem er eftir, óbrotinn á heimilinu.
Hún kinkar kolli, þetta er sá eini.
Eigum við ekki bara að brjóta hann líka, bæta honum í fjallið á ganginum. Þú veist að þá líður þér betur.
Hún brosir og gengur með spegilinn fram á ganginn. Hann horfir á hana sleppa speglinum á fjallið, horfir á hann brotna með látum. Sér hana draga djúpt að sér andann og horfa með vellíðan á speglana á gólfinu.
Líður þér betur segir hann og tekur utan um hana.
Mér líður miklu betur Jóhann, þú skilur mig svo vel, ég veit ekki hvernig ég færi að án þín.
til baka
