Sigríður situr í stórum sófa, situr ekki ein, við hliðina á henni sitja konur, á móti henni sitja líka konur. Þær tala og hún talar líka, ekki eins mikið og sumar konurnar, en mikið samt.
Hún er ekki sammála því sem Jóhann segir að þær komi bara saman til að tala illa um aðra, þó það komi auðvitað fyrir. Eða þegar hann segir að þær séu að rekja þrautagöngu sína með eiginmönnum sínum. Nei hún getur ekki verið sammála því, þó að þær nefni kannski það allra skemmtilegasta í samböndum sínum.
Konan sem talar mest hefur orðið, það er sjaldan að hún fái eins mikla athygli einsog hún fær þegar hún er með konunum.
Maðurinn minn talar upp úr svefni segir hún hvíslandi, svo mikið að ég get talað við hann, ég get látið hann segja mér allt sem hann gerir og hugsar.
Finnst ykkur það ekki stórkostlegt, stynur hún, hugsið ykkur, hann á engin leyndarmál, ég veit allt um hann. Örugglega meira en hann sjálfur því hann man ekkert af því sem hann segir þegar hann vaknar. Hún nýtur athyglinnar sem hún fær þegar hún segir þetta og andlitið ljómar.
Sumar konurnar flissa og aðrar trúa vart því sem þær heyra. Sigríður hugsar til Jóhanns, hún hefur oft hlustað á hann tala upp úr svefni, en aldrei hefur henni dottið í hug að fara að tala við hann. Hún stendur upp úr stóra sófanum og gengur fram í forstofuna.
Þær tala aldrei eins mikið og þegar þær eru að kveðjast, þá standa þær þétt saman í forstofunni og hrósa hver annarri fyrir nýja skó eða nýja yfirhöfn. Að það hafi verið svo ósegjanlega gaman, að það gefi lífinu svo mikið gildi að koma svona saman og það megi aldrei taka enda.
Það er komin nótt þegar Sigríður varpar kápunni sinni í rauða sjónvarpssófann heima hjá sér.
Hún getur ekki hætt að hugsa um það sem konan sem talar mest sagði. Kannski gæti hún náð sambandi við hann, kannski gæti hún kynnst framandi huldumanni í Jóhanni. Það gæti svo sannarlega orðið spennandi.
Jóhann sefur og malar þegar hún gengur inní svefnherbergið.
Já segir hún til að segja eitthvað.
Hann er steinsofandi þegar hann segir.
Af hverju segirðu já.
Hún ætlar varla að trúa.
Jóhann minn segir hún, er ekki eitthvað sem þú vilt segja mér. Full eftirvæntingar horfir hún á manninn sinn. Jóhann opnar munninn.
Ég ætti að vera búinn að segja þér frá þessu fyrir löngu en mig hefur skort kjark, hann þagnar. Sigríður horfir áhyggjufull á hann.
Segja mér hvað Jóhann spyr hún..
Ég held fram hjá þér Sigríður.
Sigríður hreyfir sig ekki, starir á hann.
Með hverri Jóhann spyr hún hásum rómi.
Hann svarar henni, hún sér konuna fyrir sér.
Hvar, hvenær. Hún spyr og hann svarar henni af einlægni, spurningu eftir spurningu svarar hann henni af einlægni. Hún finnur hvernig hatrið logar innra með henni, hún hatar hann, hatar hann fyrir svikin, hatar hann fyrir heigulsháttinn, hatrið brýst út í tárum.
Í tárunum sér hún andlitið ljóma á konunni sem talar mest.
til baka
