Sigríður, segir Jóhann og nuddar ennið, ég þarf að segja þér svolítið, sem gæti komið þér í uppnám. Ég fór til læknis um daginn.
Já segir Sigríður og lítur á áhyggjufullt andlit Jóhanns.
Ég er mjög veikur heldur Jóhann áfram, reyndar á ég ekki nema fáeina mánuði eftir.
Sigríður starir á orðin hans þar sem þau liggja allt í kringum hana, eftir drykklanga stund stynur hún.
Er ekkert hægt að gera.
Nei ég er hræddur um ekki, þetta er komið um allan líkamann segir Jóhann
Þau sitja í rauða sófanum í stofunni. Litla íbúðin sem þau hafa nýstandsett virðist ekki skipta máli, ekki heldur staðan sem Jóhann hafði nýlega fengið. Þau haldast í hendur og ræða um sjúkdóminn.
Hvað á ég að gera þegar þú ert farinn spyr Sigríður.
Þú mátt ekki hugsa svona segir hann, þú verður að halda áfram að lifa.
Það er annað sem ég þarf að ræða við þig Sigríður. Manstu þegar við töluðum um að ef annað okkar fengi sjúkdóm sem víst yrði að myndi leiða til dauða.
Nei Jóhann grípur Sigríður fram í, það er annað að tala um svona hluti en að lenda í þeim.
Sigríður, við vorum sammála um að hvorugt okkar ætti að þurfa að ganga í gegnum mikinn sársauka, það væri ekki sanngjarnt og við myndum leysa hvort annað undan því ef við gætum. Núna verðum við að horfast í augu við þá staðreynd að þessi stund er runnin upp.
Ég er ekki búin undir þetta segir Sigríður og þurrkar tárin af kinnum sínum.
Þú verður það aldrei segir Jóhann og tekur utan um hana.
Húm næturinnar þrýstir sér inn um glugga íbúðarinnar, þau sitja þegjandi í sófanum.
Hvernig á það að gerast spyr hún og lítur út í myrkrið.
Ég er búinn að ná mér í lyf segir hann, gerði það í gær eftir vinnu.
Af hverju hugsum við ekki um þetta spyr Sigríður og horfir á Jóhann, horfir á andlit hans, andlit sem hún elskar, getur ekki hugsað rökrétt. Horfir líkt og í draumi á andlit hans.
Nei Sigríður segir hann yfirvegað, það er ekkert að hugsa um.
Hún veit ekki hvað það er sem kallar fram tárin í augu hennar, þau renna niður kinnar hennar og hún þurrkar þau með skjálfandi fingrum sínum, kannski vonleysið, kannski reiðin, ástin eða meðaumkvunin. Kannski bara sjálfsvorkunnin.
Nóttin líður, þau elskast, horfa hvort á annað, tala um fortíðina, tala um ástina, tala um drauma sem aldrei rætast.
Ég kem alltaf til með að elska þig Jóhann minn segir hún, sér að stundin er runnin upp, sér það í augum hans. Þau liggja saman í rúminu, hann tekur töflurnar og gleypir þær, augun lokast. Sigríður lokar sínum augum líka, opnar þau ekki fyrr en morguninn eftir.
Sólin skín inn um herbergisgluggann, hún liggur og horfir á hraunað loft með grænu ljósi sem gæti allt eins verið blátt í skini sólarinnar. Hún veit að hann er dáinn, veit að hún þarf að lifa áfram. Hún veltir ekki fyrir sér hvort Jóhann hafi farið til læknis, hvort hann hafi í raun og veru verið veikur. Nei það hvarflar ekki að henni.
til baka
