Jóhann liggur einsog alltaf með vinstra eyrað á koddanum, hann veit að myrk nóttin sveimar úti og að svefninn kemur von bráðar að sækja hann. Líkamsklukkan tifar í átt til ljúfra drauma. Hann liggur og horfir á Sigríði sitja í rúminu við hlið sér. Halla sér upp að veggnum við rúmendann einsog hún gerir á hverju kvöld.
Koddinn styður við bak hennar og hún les.
Hvað ertu að lesa spyr Jóhann. Hún svarar ekki, heldur áfram að lesa.
Sigríður hvað ertu að lesa spyr hann aftur. Styrkur raddarinnar er mikill þótt svefninn sé á næsta leiti.
Ég er að lesa Hamskiptin eftir Frans Kafka svarar hún og lítur ekki upp úr bókinni. Hún er um mann sem breytist í bjöllu.
Það var þá hugsar hann, mann sem breytist í bjöllu.
Hann sviðsetur líf sitt á þann hluta koddans sem bak hennar nær ekki að hylja. Hann finnur til vanmáttar, sér að hún er ánægð. Ánægð meðan hún getur lesið sig inn í líf bókanna, ánægð meðan hún þarf ekki að tala við hann, eða sofa hjá honum. Hann langar að taka utan um hana og finna fyrir henni.
Líkamsklukkan slær og svefninn þrýstir sér inn í vitund hans, djúpt inn í hljóða sálina, sest á hana.
Hann finnur hvernig líkami hans ummyndast, finnur hvernig tognar á útlimum, þeir minnka og stækka, fjölga sér og dökkna. Átökin í líkama hans valda sársauka, í höfðinu, í öllum líkamanum, hann veit hvað er að gerast.
Hann er að breytast í bjöllu.
Hún situr í rúminu og les.
Hann fálmar eftir henni, snertir hana með svörtum bjöllufæti, þrýstir fast á öxl hennar, sér hvernig hann blóðgar hana. Hún lítur ekki upp úr bókinni, lítur aldrei upp úr bókinni nema til að lagfæra koddann sem styður við bakið. Lítur ekki upp þó að hann tali við hana, bara les.
Finnurðu ekki fyrir þessu segir hann og þrýstir enn fastar.
Hún svarar ekki. Viðbrögð hennar eru engin, hún talar ekki, æmtir ekki, lítur ekki upp úr bókinni. Les einsog ekkert hafi í skorist.
Hann reisir sig upp með erfiðismunum, reisir sig upp og fikrar sig í áttina að fótagaflinum, hún lítur ekki upp. Hann virðir hana fyrir sér um leið og hann tekur um annan fót hennar með þremur fótum sínum, svörtum fótum sínum. Togar rólega í hann.
Hún hreyfir sig ekki.
Hann kippir fast í fótinn, rífur hann af, horfir á hann og étur hann.
Hún les.
Hann beygir sig yfir hana og étur hinn fótinn, étur búkinn. Það er ekkert eftir nema hendurnar og höfuðið þegar hann staldrar við og ropar. Hendur hennar halda bókinni að honum, ögrandi, andstyggilega.
Hann veit ekki hvort hann á að éta fyrst, hendurnar sem halda á bókinni, eða höfuðið sem les hana. Hann ákveður að éta fyrst bókina, tekur hana og þrýstir henni upp í sig. Finnur óbragðið af henni, finnur til ónota í annars yndislegum líkama sínum. Hendurnar étur hann á eftir bókinni, horfir í augu hennar þegar hann tekur höfuð hennar í hendur sér.
Jóhann segir Sigríður, Jóhann ertu sofandi.
Hann opnar augun og horfir á hana.
Ertu hætt að lesa spyr hann blíðlega.
til baka
