Jóhann stendur við dyr litla herbergisins, því sem þau Sigríður nota sem gestaherbergi. Skíma morguns læðist undir læstar dyrnar.
Sigríður ertu þarna inni spyr hann.
Ég er hérna Jóhann, hvað viltu.
Hvað vil ég, hvað meinarðu hvað vil ég, dyrnar er læstar og ég er að velta fyrir mér af hverju svo sé.
Það er af því að ég læsti henni.
Er einhver sérstök ástæða fyrir því spyr hann rólega.
Til að fá frið Jóhann.
Frið fyrir hverju Sigríður, það er enginn hérna nema ég og ekki er ég að ónáða þig. Komdu fram og talaðu við mig.
Hann heyrir í henni inní herberginu, leggur eyrað upp að dyrunum og veltir því fyrir sér hvað sé um að vera. Hún er ekki vön að láta svona, hefur aldrei læst að sér, ekki einu sinni baðherberginu.
Elsku Sigríður mín, komdu fram, þú hræðir mig.
Hún svarar ekki.
Tíminn tifar og dagurinn hörfar fyrir húmi kvöldsins. Hann er búinn að ganga oft fram hjá herberginu, leggja eyrað að dyrunum og hlusta. Tala til hennar, hún hefur ekki svarað. Hann er kominn að dyrunum.
Sigríður, elskan, viltu ekki fá þér að borða. Ég er búinn að elda lasagne, leggja á borð og opna rauðvínsflösku, komdu nú fram elskan.
Nei Jóhann ég er ekki svöng, rödd hennar er þreytuleg.
Þú verður að borða, ekki gera mér þetta, það er langt liðið á kvöld og þú ert búinn að vera þarna inni í allan dag, komdu nú fram.
Hættu þessu Jóhann og láttu mig í friði.
Jóhann sest á gólfið og reynir að smeygja fingrum sínum inn undir dyrnar, svona til að gera eitthvað, þeir komast ekki. Hann er hræddur og veit að hún gæti verið í hættu þarna inni, gæti farið sér að voða. Finnur örvæntingu leggjast ofan á óttann um hana, elskar hana og getur ekki hugsað þá hugsun til enda að eitthvað komi fyrir hana.
Sigríður viltu hætta þessari vitleysu og koma út úr herberginu, hann finnur reiðina taka við af óttanum, komdu fram undireins.
Hún svarar ekki.
Ef þú kemur ekki fram þá brýt ég dyrnar, heyrirðu það. Veit ekki hvort hún heyrir, leggst fyrir framan dyrnar, liggur og hugsar um hana, hann er einn og hræddur.
Húmið víkur fyrir nóttinni, svefninn tekur hann á vit drauma. Hrekkur upp í miðri nóttinni, liggur upp við dyr á gestaherbergi, um miðja nótt.
Sigríður heyrirðu í mér.
Hræðslan gefur honum afl, hann leggst á dyrnar aftur og aftur, hún gefur sig, hann er kominn inn. Sér hana sitja í stól og horfa út um opinn glugga. Myrkrið hangir á henni.
Sigríður mín, guði sé lof að þú hefur ekki farið þér að voða segir hann og gengur að henni, tekur utan um hana, með ást í örmum sínum. Hún slítur sig lausa.
Láttu mig í friði Jóhann, láttu mig í friði og farðu öskrar hún.
Jóhann horfir ráðvilltur á hana.
Þú mátt ekki gera þetta Sigríður, ég elska þig svo mikið, þú mátt ekki gera þetta. Hann tekur utan um hana og heldur henni í höndum sér. Hún brýst um og reynir að losa sig.
Farðu öskrar hún, farðu.
Hann finnur að hann er að missa fótanna, fellur með hana í fanginu á drapplitan dúk gólfsins, missir takið á henni. Hún kastast til, kastast fram á við, á gylltan rúmgafl gestarúmsins. Hann sér hana lenda, sér höfuð hennar höggva gaflinn, sér blóðið spýtast, sér hana liggja hreyfingarlausa.
Jóhann stendur upp.
Guð minn góður hvað hef ég gert tautar hann, hvað hef ég gert. Leggur munn sinn að vitum hennar.
Elsku Sigríður mín stynur hann og horfir á líf hennar flæða út á gólfdúkinn, elsku Sigríður mín.
Jóhann segir hún, Jóhann.
Ég vildi bara fá frið.
til baka
