Er hann faðir þinn að drekka eina ferðina enn spyr Sigríður.
Ég veit það ekki svarar Jóhann og andvarpar, þú veist að þessi tilgáta þín getur ekki staðist Sigríður, hún bara stenst ekki. Hvernig í ósköpunum á ég finna fyrir áhrifum af því áfengi sem faðir minn drekkur, það er engan veginn hægt.
Hvernig getur þú þá útskýrt það að alltaf þegar hann drekkur þá finnur þú á þér, við erum búin að sanna þetta, þú bara vilt ekki trúa þessu. Hún lítur á manninn sinn þar sem hann situr einsog draugur fyrir framan hana.
Hann finnur óbragð í munninum, finnur bragð af rommi, kyngir slímugu munnvatni, rennir því niður skorpnaðan hálsinn, þerrar svitann af enninu, skelfur. Þetta stenst ekki tuldrar hann.
Síðast þegar hann datt í það þurftirðu upp á sjúkrahús, manstu það heldur Sigríður áfram, þú fékkst áfengiseitrun, ég hefði getað misst þig þá. Og hver lá á sjúkrahúsinu annar en faðir þinn, líka með eitrun, þú veist að þetta er rétt hjá mér Jóhann minn. Viltu að ég hringi í hann núna og athugi hvort hann sé að drekka.
Nei Sigríður svarar Jóhann og horfir á andlit hennar hringsnúast fyrir framan sig, ég vil ekki vita hvort hann er að drekka.
Jóhann stendur á fætur. Ég ætla í rúmið Sigríður. Hann finnur hvernig fæturnir gefa eftir, svigna, hann veit að hann er draugfullur og hann veit líka að hann hefur ekki bragðað áfengi. Þetta stenst ekki tuldrar hann um leið og líkaminn mjakast í átt að svefnherberginu, hann leggst og lokar augunum, sortinn er þægilegur, finnur hvernig slaknar á taugum og allri líkamsstarfsemi. Hann veit að faðir hans er drukkinn, að Sigríður hefur rétt fyrir sér, veit að þetta gerist í hvert skipti sem hann drekkur, veit það en trúir því ekki.
Sigríður sest á rúmstokkinn og horfir á manninn sinn.
Ég veit að þetta er ótrúlegt Jóhann minn en svona er þetta nú samt. Hann svarar ekki. Opnar ekki augun þótt síminn hringi. Sigríður tekur tólið upp.
Sigríður hér segir hún. Rödd á hinum enda línunnar kynnir sig og spyr eftir Jóhanni.
Hann kemst ekki í símann, hann er veikur svarar hún, en get ég tekið skilaboð. Röddin heldur áfram.
Þetta er á Landsspítalanum, það varðar föður hans, hann lést fyrir örfáum mínútum.
Sigríður leggur frá sér símtólið, snertir munn Jóhanns með sínum, finnur ekki andardrátt, finnur ekki líf. Situr og horfir á lífvana líkama Jóhanns, situr og horfir.
til baka
