Geymslan er full af dósum segir Jóhann, þær eru um allt eldhúsið líka. Sigríður mín er ekki nóg komið.
Hann horfir á hana út á miðju eldhúsgólfinu, með stóran poka í hægri hendinni, poka fullan af dósamat. Hann veit ekki hvað helmingurinn af þessum dósum hefur að geyma, sér þær bara staflast upp á heimili þeirra.
Hún svarar honum ekki, tekur upp úr pokanum, staflar innihaldinu á eldhúsbekkinn, horfir ánægð á staflann.
Næstu daga horfir Jóhann upp á íbúðina breytast. Húsgögnin eru færð til, hann sér stíga myndast innan íbúðarinnar og dósamatinn staflast upp, inní stofu, á baðherberginu, allstaðar sér hann dósir.
Hann reynir að finna ástæðu fyrir þessu. Hvers vegna að hamstra þennan mat, veit að Sigríður hefur alltaf passað upp á að það sé til nægur matur á heimilinu, samt alltaf verið nægjusöm. Nægjusemi er dyggð er hún vön að segja þegar henni finnst bruðlið mikið.
En núna er íbúðin full af mat, dósamat.
Hann heyrir í henni á baðherberginu, heyrir skrjáf í poka, heyrir hana stafla dósum upp.
Sigríður kallar hann, við verðum að tala um þetta. Komdu og talaðu við mig.
Hann horfir á hana ganga eftir stofustígnum í átt að stólnum sem hann situr í. Sér hana laga til dós sem hefur dottið úr stofustaflanum.
Sigríður mín segir hann rólega. Hvað ertu að hugsa, af hverju ertu að kaupa allann þennan mat.
Hún horfir á hann, ég vil að það sé til nægur matur á heimilinu svarar hún, ég vil ekki að við líðum skort.
Við höfum aldrei svelt Sigríður mín, aldrei liðið skort.
Ég veit það.
Það er engin ástæða til að fylla íbúðina að mat, við getum alltaf farið og keypt mat ef þarf.
Ég veit það.
Þú sérð að svona getur þetta ekki gengið, við getum ekki búið innan um allar þessar dósir.
Ég veit það.
Hvað viltu þá gera Sigríður.
Ég veit það ekki.
Hún þegir og horfir á dósirnar, hún er ánægð, sér líf í þeim, handa sér og Jóhanni. Sér þau sterk innan um dósirnar, full af lífskrafti og gleði. Full af orku frá dósamatnum.
Þegar ég var lítil var ég svöng.
Jóhann horfir á hana, hlustar á hana tala, hefur aldrei heyrt hana tala um þetta, vissi ekki að konan hans hafi soltið sem barn.
Af hverju hefurðu aldrei sagt mér frá þessu Sigríður.
Af því að það er skömm svarar hún og lítur undan. Það er skömm að vera svangur. Það er skömm að geta ekki fætt sig.
Elsku Sigríður mín. Ég skal sjá til að þú verðir aldrei svöng.
Lofarðu því Jóhann.
Já ég lofa því Sigríður.
til baka
