Stóri dagurinn er runninn upp. Spennan og eftirvæntingin sem Sigríður og Jóhann finna fyrir er svo mikil að það sést á andlitum þeirra, sést á líkömum þeirra. Undirbúningur brúðkaupsins hefur staðið í tvo mánuði og nú er dagurinn runnin upp.
Sigríður stendur fyrir framan Jóhann, komin í brúðarkjólinn, komin með glampa í augun. Bráðum giftist hún, bráðum yrði hún kona Jóhanns, hún er glöð. Hjarta hennar ólmast og það má greina roða í vöngum hennar.
Jóhann er líka glaður. Að ganga í hjónaband ert stærsti áfangi í lífi hvers manns er hann vanur að segja. Nú er komið að honum að upplifa þessa stund, þennan áfanga. Hann horfir á Sigríði og getur ekki dulið aðdáun sína á henni. Sýnir það á sinn hátt, með líkama sínum, með brosi sem lýsir upp andlit Sigríðar.
Við verðum að drífa okkur Sigríður segir hann og tekur um hönd hennar, athöfnin byrjar eftir hálftíma. Það er ást sem umlykur þau þegar þau koma sér fyrir í litla bílnum sem þau hafa nýlega keypt. Þau sitja ástfangin í litlum bíl, á leið í kirkju, á leið inní hjónaband. Hjónaband sem á að staðfesta ástina sem þau bera utan á sér, innra með sér.
Bíllinn sem ekur á móti þeim er stór, keyrir hratt á röngum vegarhelmingi, þau sjá hann nálgast. Sjá hann lenda á litla bílnum, lenda á framenda litla bílsins. Höggið keyrir þau aftur á bak, þrýstir þeim í sætisbök litla bílsins.
Þau sjá ekki fólkið sem drífur að, sem kíkir inní bílinn, horfir á lífvana líkama þeirra. Í bílunum er ekkert líf, engin sem virðist hafa geislað af lífi, geislað af ást fyrir fáeinum andartökum.
En í kirkjunni geislar líf, geislar ástin. Ættingjar og vinir Sigríðar og Jóhanns sitja og bíða stundarinnar þegar þau verða sameinuð. Þegar boðskapur hjónabandsins ómar um kirkjuna.
Það er hátíðleg stund þegar þau ganga inn kirkjugólfið, brúðarvalsinn er leikinn, í kirkjunni finna allir ástina sem svífur á milli veggja hennar. Horfa á glæsileika brúðhjónanna fyrir framan prestinn sem sameinar þau. Gefur þau hvort öðru. Tár streyma og gleðin ólmast í hjörtum kirkjugesta.
Sigríður og Jóhann ganga út úr kirkjunni, þau eru föðmuð, kysst og fagnað.
Blómum skrýddur veislusalur tekur á móti kirkjugestunum, nú skyldi glaðst. Nú er tími til að gleðjast. Gestir salarins drekka brúðhjónunum skál.
Tíminn skálar með í kampavíni, tíminn sem það tekur brúðhjónin að mæta í veisluna.
Röddin sem hljómar um salinn er skræk og hávær. Brúðhjónin höfðu látist á leiðinni í kirkjuna, á leiðinni í hjónaband.
Í litla bílnum.
Veislugestirnir sjá athöfnina, sjá vígsluna fyrir sér, sjá Sigríði og Jóhann fyrir framan prestinn, sjá þau kyssast.
Sjá þau giftast í kirkjunni.
til baka
