Sigríður hefur aldrei hugsað um samband sitt við Jóhann sem brothætt samband, hefur alltaf talið það byggt á traustum grunni. Hún situr í stofunni með bréf sem sýnir henni bresti, bresti í traustu sambandi sínu með Jóhanni. Augu hennar fara yfir bréfið aftur og aftur, lesa orðin sem brjóta sambandið í litla mola, mola sem hrúgast upp fyrir framan hana.
Bréfið var á brúnu kommóðunni, lá þar einsog eitthvað sem skipti ekki máli. Einsog hlutur sem gæti þess vegna átt að vera til prýði á heimilinu, hvítt einsog styttan við hliðina á því.
Handskrifuð orð bréfsins eru stíluð á Jóhann. Hún les ástina í þeim, les heitar tilfinningar til Jóhanns, finnur lostann í orðunum, finnur hann flæða út úr bréfinu. Hún þekkir ekki undirskriftina, þekkir ekki nafnið. Horfir á konunafnið, reynir að sjá konuna fyrir sér, sjá konuna sem tjáir ást sína á Jóhanni, sem segist elska hann.
Hún veit að hún getur ekki sett brotin saman. Það sem er brotið er brotið hvíslar hún yfir losta bréfsins. Veit að hún getur ekki fyrirgefið Jóhanni. Veit að samband þeirra er einskis virði.
Veit að hún drepur hann fyrir þetta, vill ekki að hann lifi. Vill ekki vita hann brosa, vita hann glaðan meðan hún leikur einleik á hörpu einmanaleikans.
Nei hann skal deyja fyrir svikin.
Hún hugsar hvaða leið hún á að fara, sér fyrir sér morð á ótal vegu, sér hann stunginn, sér hann borða eitur, sér hann hengdan.
Hún setur bréfið á kommóðuna, heyrir hann ganga inní íbúðina.
Sæl Sigríður mín segir hann og kyssir hana á kinnina.
Hún heilsar honum, öskrandi innra með sér heilsar hún honum.
Viltu eitthvað að drekka spyr hún um leið og hann sest.
Já takk, það væri vel þegið svarar hann og lygnir aftur augunum, lætur þreytu dagsins líða úr líkamanum.
Sigríður blandar drykk handa Jóhanni, setur rottueitur út í drykkinn og hrærir vel í, hellir í glas handa sér.
Hérna segir hún og réttir honum glasið, við skulum skála Jóhann.
Skála segir hann, fyrir hverju eigum við að skála Sigríður, er eitthvað sérstakt í gangi, hef ég gleymt einhverju.
Nei það er ekkert sérstakt um að vera segir Sigríður, mig langar bara að skála við þig, skála fyrir framtíðinni.
Það er ekki svo vitlaust Sigríður mín segir hann og brosir, það gæti verið ástæða til þess.
Hún horfir á drykkinn hverfa ofan í líkama Jóhanns, líkama dauðans, horfir á tungu hans sleikja eitrið af vörunum.
Jóhann finnur ekki bragðið af dauðanum í drykknum, drekkur úr glasinu og hallar sér aftur einsog áður.
Sigríður segir hann, ég ætla að sýna þér svolítið skemmtilegt, hann stendur upp og gengur að kommóðunni. Lestu þetta segir hann og réttir Sigríði bréf ástarinnar.
Sigríður les bréfið, sér ekki orð lostans, sér enga ást í bréfinu. Sér ekki orðin sem hún las um tilfinningar konu til Jóhanns. Les orðin upphátt, hlustar á þau. Orðin sem hún heyrir eru orð um að Jóhann sé nýráðinn forstjóri.
Hún horfir á Jóhann engjast um á gólfinu, horfir á hann deyja á stofugólfinu.
Horfir á bréfið sem hún heldur á, horfir.
til baka
